Δεν ήμουν πάντα έτσι. Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν από δύο χρόνια, όταν είχα ακόμα ένα πρόγραμμα, έναν λόγο να σηκώνομαι το πρωί. Μετά ήρθαν όλα μαζί — η δουλειά που έχασα, ο άνθρωπος που έφυγε, η πόλη που ξαφνικά έμοιαζε πολύ μεγάλη και πολύ άδεια. Και κάπου εκεί, μέσα σε μια νύχτα αϋπνίας, έπεσα πάνω στο vavada gr. Δεν το είχα σχεδιάσει. Δεν ξύπνησα λέγοντας «σήμερα θα παίξω». Απλώς το διαφημιστικό μπάνερ εμφανίστηκε στην οθόνη του κινητού, κι εγώ το πάτησα, επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Και κάπως έτσι άρχισε όλο αυτό.

Τις πρώτες μέρες δεν το πήρα στα σοβαρά. Έβαλα δέκα ευρώ, τα έχασα σε δέκα λεπτά, και γέλασα πικρά. Μετά έβαλα άλλα δέκα, και άλλα, και κάθε φορά έλεγα «εντάξει, αυτό ήταν το τελευταίο». Δεν ήταν ποτέ το τελευταίο. Το vavada gr είχε γίνει το μέρος όπου πήγαινα για να μην σκέφτομαι. Όταν το μυαλό μου γέμιζε με εκείνη την παλιά, βαριά σκέψη ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα, όταν το τηλέφωνο έμενε σιωπηλό για μέρες, όταν το ταβάνι του δωματίου μου έμοιαζε να με κοιτάζει κατάματα — τότε άνοιγα την εφαρμογή. Ο ήχος των κυλίνδρων, τα φωτάκια, η μουσική — όλα αυτά ήταν σαν ένα χαπάκι που με κρατούσε απασχολημένο για λίγα λεπτά. Δεν ήταν λύση. Το ήξερα. Αλλά ήταν καλύτερο από τη σιωπή.

Θυμάμαι μια Πέμπτη βράδυ, γύρω στις δύο. Είχα μόλις κλείσει το τηλέφωνο με τη μάνα μου, η οποία με ρώτησε για εκατοστή φορά αν βρήκα δουλειά. Της είπα ψέματα. Μετά κάθισα στον καναπέ, άνοιξα το vavada gr, και άρχισα να παίζω εκείνο το παιχνίδι με τα φρούτα. Στην αρχή έχασα σχεδόν τα πάντα. Το υπόλοιπό μου ήταν τρία ευρώ και κάτι ψιλά. Θυμάμαι ότι γέλασα — ένα γέλιο εντελώς ηλίθιο, αυτό το γέλιο που βγάζεις όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις. Και τότε, στο τελευταίο μου κλικ, έγινε κάτι περίεργο. Οι κύλινδροι σταμάτησαν η μία μετά την άλλη, και τα φρούτα ευθυγραμμίστηκαν σαν να το είχαν σχεδιάσει. Κεράσια, λεμόνια, καρπούζια — μια γραμμή ολόκληρη. Ο ήχος του κέρματος έπεσε στο κενό του δωματίου, και για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Όχι από αγωνία. Από έκπληξη.

Κέρδισα γύρω στα εκατό ευρώ. Δεν ήταν περιουσία. Δεν άλλαξε τη ζωή μου. Αλλά εκείνη τη στιγμή, μέσα στο σκοτάδι του δωματίου, ένιωσα κάτι που είχα ξεχάσει: την αίσθηση ότι κάτι καλό μπορεί να συμβεί. Το vavada gr μου έδωσε ένα μικρό, παράλογο, αλλά αληθινό συναίσθημα χαράς. Και συνέχισα να παίζω — όχι με την ίδια απελπισία, αλλά με μια περίεργη ηρεμία. Άρχισα να βάζω όρια. Δέκα ευρώ την εβδομάδα, όχι παραπάνω. Και κάθε φορά που κέρδιζα, έβαζα τα μισά στην άκρη. Όχι για να γίνω πλούσιος. Απλώς για να θυμάμαι ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Με τον καιρό, το vavada gr έγινε κάτι σαν τελετουργικό. Δεν έπαιζα πια για να ξεχάσω. Έπαιζα για να χαλαρώσω. Ήταν ο τρόπος μου να κλείνω την ημέρα, όπως κάποιος άλλος πίνει ένα ποτήρι κρασί ή βλέπει μια σειρά. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να βγαίνω πάλι έξω. Να πηγαίνω βόλτες. Να μιλάω στη μάνα μου χωρίς να ντρέπομαι. Να στέλνω βιογραφικά. Το παιχνίδι δεν ήταν πια η φυγή. Ήταν απλώς ένα κομμάτι της μέρας μου, ένα μικρό διάλειμμα.

Ένα άλλο βράδυ, πιο πρόσφατα, έπαιξα ένα παιχνίδι με ζωντανό ντίλερ. Η γυναίκα στην οθόνη μιλούσε αγγλικά με βαριά προφορά και χαμογελούσε. Είχε έναν τρόπο να λέει «καλή τύχη» που μου έφτιαχνε τη διάθεση. Έβαλα πέντε ευρώ, έχασα, έβαλα άλλα πέντε, κέρδισα κάτι μικρό. Δεν με ένοιαζε. Αυτό που με ένοιαζε ήταν ότι για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ένιωθα μόνος. Η οθόνη ήταν φωτεινή, ο ήχος ζεστός, και το δωμάτιο δεν έμοιαζε πια τόσο άδειο. Ξέρω ότι ακούγεται παράξενο. Ξέρω ότι πολλοί θα πουν ότι αυτά τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Και έχουν δίκιο. Είναι. Αν τα αφήσεις να σε καταπιούν. Αλλά αν τα κρατήσεις στη σωστή απόσταση, μπορούν να σου δώσουν μια μικρή ανάσα. Μια μικρή στιγμή που δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά μόνο το επόμενο κλικ.

Τώρα, κοιτάζοντας πίσω, βλέπω ότι το vavada gr ήταν απλώς ένα εργαλείο. Δεν με έσωσε. Δεν με κατέστρεψε. Με κράτησε απασχολημένο όσο εγώ προσπαθούσα να μαζέψω τα κομμάτια μου. Και κάποια στιγμή, σταμάτησα να το χρειάζομαι τόσο πολύ. Άρχισα να βρίσκω χαρά σε άλλα πράγματα — σε έναν καφέ με έναν φίλο, σε ένα ηλιοβασίλεμα, σε ένα τηλεφώνημα από τη μάνα μου που δεν είχε πια εκείνη την ενοχλητική ερώτηση. Αλλά δεν το παράτησα τελείως. Πού και πού, όταν η μέρα είναι βαριά και το βράδυ αργεί, ανοίγω την εφαρμογή. Βάζω λίγα ευρώ. Παίζω για λίγο. Και χαμογελάω. Γιατί ξέρω ότι πίσω από την οθόνη, κάπου, υπάρχει πάντα μια μικρή πιθανότητα να συμβεί κάτι καλό. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό.

Δεν λέω σε κανέναν να παίξει. Δεν λέω σε κανέναν να μην παίξει. Λέω μόνο αυτό: αν νιώθεις ότι πνίγεσαι, μην ψάχνεις τη λύση σε μια οθόνη. Αλλά αν τύχει να βρεθείς εκεί, θυμήσου να κρατήσεις τα μικρά, αστεία, παράλογα κέρδη σου — όχι για τα λεφτά, αλλά για την ανάμνηση ότι κάποτε, μέσα στο σκοτάδι, ένας ήχος κέρματος μπόρεσε να σου φέρει ένα χαμόγελο.